Skip to main content

Mendaki dan Berkhemah

Mendaki.
Tapi orang biasa kata hiking.

Tiba-tiba nak buat blog pasal hiking juga.
Mungkin salah satu sebab tekanan jiwa sebab badan tak cergas.
Jadi mudah kena tekanan emosi.
Badan Cergas, Minda Cerdas.
Haha.
Memandai je.

Mula mendaki masa 2010 kalau tak silap.
Bukit Broga.
Trip budak universiti.
Konon-konon reunion.

Ada pakej kat Groupon RM60 sorang untuk aktiviti 2hari 1 malam.
Caving, Hiking, Archery, Wall Climbing, Flying Fox, Canoeing + makan minum.
Kira murahlah.

Masa tu nak naik Broga pun macam separuh nyawa hilang.
Tu pun sampai puncak pertama je.


Apabila Amran Fans cakap yang orang yang kononnya hobi hiking tapi pernah naik Broga je, aku pun terasa. Sebab aku pun sama waktu tu. Bila nak naik macam separuh mati, dah sampai atas nampak view yang sangat cantik memanglah layan. Lupa segalanya. 

Tapi, masa tu kerja kat Johor. Tahun 2013 mula kerja kat Selangor, baru mula balik mendaki. Haha.



Berkhemah.
Camping.

Cerita ni lagi kelakar.

Ada orang ajak pergi Fansipan. Aku selamba je cakap on.
Masa ni langsung takde geng atau pun ikut mana-mana grup hiking.
Jadi, nak pergi dahlah jauh. Bukan murah trip. Takkan tak nak buat latihan?

Jadi, aku cubalah ajak budak-budak universiti.
Tapi mendapat respon yang agak..hm..
Nak jadikan cerita, aku jumpa iklan kat FB. 
Trip YYBTN masa hari buruh 2014.
Selamba je contact orang tu cakap nak join.
Dia masukkan dalam grup on the spot.
Tengah hari bank in.
Petang baru google.
Haha.




Masa tu aku ingat gunung biasa je. Sebab nak pergi tiga gunung (Yong Yap, Bubu dan Tok Nenek) amik masa 4h3m memang santai gila. Ingat satu hari satu gunung. Jarak antara gunung dalam sejam ke. Sekali.....

Hari pertama dah menyesal gila sebab asyik tunduk2 lalu laluan buluh.
Masa kitorang naik tu, banyak trip jadi guide suruh buat reverse. Boleh?
Hari-hari doa cepatlah sampai.

Nasib baik ada budak opis kasi pinjam beg.
Ingat nak bawak beg murah beli kat groupon.
Kalaulah aku bawak beg tu, pasti hari pertama dah terburai.
Dia kasi pinjam gak Carry Mat, Sleeping Bag, Stove dan Gas.
Orang bagi, terima jelah.
Siap ajar macam mana nak packing barang.
Bila ingat balik, rasa bersyukur sangat.
Padahal masa dia ajar tu aku sengih2 je.
Dalam hati 'Orang g campinglah. Biasa je masa belajar dulu g camping'.
Tak tahu lagi bala apa yang menanti.

Nasib baiklah training juga kat rumah.
Nasib baik ada geng jalan lambat.
Nasib baik ada geng budak takde geng - yang join trip secara solo.
Jadi kitorang membentuk grup sendiri.
Support each other.
Siap yang lain cakap kitorang antisosial.
Haha, padahal diorang tak tahu kitorang tengah berusaha tak mental nak habiskan trip tu.

Ngeri bila ingat balik.
Kaki macam tak boleh nak gerak bila keluar hutan.
Nasib baik ada orang yang drive balik.

Sebab sangatlah tak tahu, tak minta cuti langsung.
Esoknya terus masuk ofis.
Budak opis yang kasi pinjam barang kagum gila.
Padahal tak tahu yang aku sakit pinggang, mata bengkak, sakit kaki, segala benda.
Pertama kali pergi klinik swasta.
Tapi tak dapat MC pun.
Haha..


Maka itulah cerita bagaimana mula terjebak dalam benda yang menghabiskan duit untuk mendapatkan penat dan sakit-sakit badan ni. Haha.


Comments

Popular posts from this blog

2021

Tahun 2021. Tahun yang mencabar bagi kebanyakan kita. Bagi aku sendiri, aku rasa macam dejavu. Macam baru je 2020. Aku masih lagi ingat masa aku sekolah dulu, aku duk kira-kira berapa tahun lagi nak ke 2020? Berapa umur aku masa tu? Aku cuba bayangkan apa yang kita impikan ada di tahun 2020. Pernah tak bermimpi apa yang berlaku pada masa ni? Mungkin kebanyakan kita bayangkan kemakmuran dan kemajuan. Kita bangga dengan teknologi yang kita ada sekarang. Zaman silam tak secanggih kita. Namun, apa kata sekiranya zaman silam yang kita rasa ketinggalan itu adalah lebih maju dan lebih baik dari kita? Ok, pertama sekali? Apa erti kemajuan? Infrastruktur? Kemewahan negara? Hasil yang dapat dikongsi bersama? Hanya sekadar perkongsian.

Peluang

Aku sedaya upaya cuba tak nak rasa menyesal.. Kebaanyakannya lebih kepada layanan kepada orang.. Aku akan tanya diri aku sendiri, aku akan menyesal ke bila buat macam ni kalau itu merupakan hari terakhir orang tu? Adakah aku akan menangis minta maaf tanpa henti? Bila aku diberi peluang, aku pun akan fikir macam tu.. Aku akan menyesal tak bila buat ni? Sebab tu bila kawan aku ajak aku on the spot, aku akan ambil masa sama ada nak bersetuju atau tak.. Sebab biasanya jawapan pertama yang akan keluar adalah tak.. Dalam sebulan yang lepas, aku dapat satu peluang permohonan untuk buat benda yang aku idamkan.. Namun, disebabkan aku rasa afraid of the unknown , aku lepaskan peluang tu.. Aku lansung tak memohon, dan buat pelbagai alasan kenapa aku tak sempat.. Lepas je tarikh tamat permohonan, aku terus rasa menyesal.. Aku tanya kat diri sendiri, kenapa aku tak mohon? Takut kena reject? Takut kalau dapat? Kelakar kan bila kita soalkan semula perasaan tu.. Rasa macam p...

Yuna - Unrequited Love

Found this song.. Love the music and the words.. The comparison of falling in love with the sea is beautiful and somehow relatable.. For my future self, please remember this song when you starts to fall again =)